To troszkę nie mój klimat i miałem wielki problem z motywacją, aby tego niedzielnego wieczoru zwlec swoje zwłoki (yeah!) i udać się na koncert tych dwóch dość radykalnych i zaangażowanych zespołów. Wiadomo o co chodzi…

Wskutek mojej opieszałości, przyszedłem na sam koniec występu francuskiego Otargos. Dobrze w sumie, że się spóźniłem, gdyż ponoć wcześniej dokonała się profanacja pewnej książki… Mnie takie zabawy zupełnie nie imponują, więc nie ze mną takie numery, Bruner.

Po krótkim soundchecku (nie było na to czasu wcześniej?) na scenie stanęli old-schoolowi Australijczycy z Destroyera. 666. Zupełnie nie wiem, co w ich szeregach robi Nick Holmes na wokalu, ale widocznie w Paradise Lost nie płacą zbyt dobrze i musi dorabiać . To oczywiście żart, koleś jest niesamowicie podobny, nawet tak samo niski jak jego angielski vis-a-vis. Sam koncert – mimo, że jestem sporym ignorantem jeśli chodzi o ich twórczość, naprawdę trzeba docenić za żywiołowość, energię i szczerość przekazu – prosto ze zgniłego serca. Mój z góry przyjęty dystans i sceptycyzm dość szybko ustąpił pola ciekawości i umiarkowanemu entuzjazmowi. To na pewno muzyka dla wąskiego i specyficznego grona odbiorców, i to właśnie grono bardzo dobrze bawiło się pod sceną. Miejscami za dobrze, ale spuśćmy na to zasłonę milczenia. Zachowanie niezwykle inteligentnej pani, która w pod(ob?)scenicznym amoku wylała mi piwo na głowę -  również lepiej przemilczeć . Nam fotografom oczywiście należy się właśnie taki szacunek… Bardzo pani niniejszym dziękuję, takie momenty sprawiają, że człowiekowi się coraz bardziej chce to wszystko robić. Ok, ale miałem być cicho.

Watain potrzebował sporo czasu na rozmieszczenie swojego arsenału zabawek na scenie. Palniki, świece, świńskie ryjki, płonące widły w kształcie logo zespołu – to wszystko okazało się niezbędnym do zwrócenia na siebie uwagi. W pełni to rozumiem, gdyż ja w tej muzycy wiele dla siebie nie znajduję – długie, monotonne kawałki, do tego słabe nagłośnienie, to wszystko wystawiało moją cierpliwość na wielką próbę. Na szczęście miałem czarne pudełko do zabawy, więc skupiłem się na „łapaniu chwil”. A było to tego dnia niezwykle trudne, gdyż – jak się zresztą spodziewałem – na scenie panował mrok, czasem jedynie rozpraszany przez krwisto-czerwone (a jakże) akcenty świetlne. No i oczywiście żywy ogień. Symbolika godna późnej podstawówki (w klasie o profilu dekadenckim oczywiście), ale rozmachu i zaangażowania w „sprawę” nie można chłopakom odmówić.

Gdyby nie moje weekendowe lenistwo, na pewno przyszedłbym lepiej zmotywowany na ten koncert i miał lepsze wspomnienia. A tak… Tylko na trójkę z plusem  i to wyłącznie za występ Destroyera . Następnym razem chyba zgłoszę nieprzygotowanie.

Pełna galeria:

Watain:

Destroyer 666:

Share on Facebook

Norweski Enslaved to kapela wyjątkowa. Kapitalnie łączy w swojej muzyce elementy, które zwykle funkcjonują z dala od siebie – brutalna i surowa – typowo skandynawska metalowa galopoda przeplata się z gitarowymi anachronizmami rodem z lat siedemdziesiątych, są w ich muzyce też momenty wręcz mistyczne – to chyba stanowi największą różnicę nad tłumem przeciętnych kapel. Umowna nazwa ich stylu – progresywny wiking metal – brzmi już jak oksymoron, ale jednak dobrze oddaje ich charakter; ja w każdym razie nie znajduję lepszej. Pal licho definicje. Najnowszy ich krążek – „Axioma Ethica Odini” – to bez wątpienia prawdziwy majstersztyk i mój prywatny kandydat na płytę roku. Świetna kontynuacja poprzedniego, również bardzo udanego „Vertebrae”, bez rewolucji, po prostu konsekwentny krok naprzód. Wyszło bardzo naturalnie, na szczęście chłopaki nie dali się złapać w pułapkę „obiecujących metalowców”, tylko zrobili swoje, bez napinania się i ścigania się z samym sobą. Być może lata na scenie zrobiły swoje i Norwegowie nabyli wystarczającej do przetrwania odporności w tak specyficznym muzycznym biznesie. Zuchy.

W ubiegły piątek całkiem pokaźna norweska karawana dotarła do grodu Kraka. Trzy kapele – doomowo-stonerowy Sahg, wspomniany Enslaved i prawdziwa legenda kinder metalu i gwiazda wieczoru – Dimmu Borgir. O tych ostatnich mówię nieco złośliwie i z przekąsem, darujcie. Nie sposób im odmówić umiejętności, perfekcji wykonania i profesjonalizmu,  jednak ja mam cały czas wrażenie kiedy na nich patrzę, że nie muzyka tu jest najważniejsza, że wszystko jest pozą, wszystko podyktowane dictum show totalnego. A same dźwięki – nie znajduję tam wiele dla siebie, niestety. Podsumowując ich piątkowy występ – rozmach, profesjonalizm i zaangażowanie robiły wrażenie, jednak ja bardziej nazwałbym to przedsięwzięciem niż występem artystycznym. No i za dużo tego plastiku na scenie – mam na myśli głównie rekwizyty, wzięte z filmów grozy klasy B lub C. Po co to?

Polskim akcentem była oczywiście obecność Daray’a za garkuchnią gwiazdy wieczoru. Nasz niesamowicie aktywny (kto zliczy wszystkie zespoły, w których gra?) eksportowy perkusista miał wyjątkowe przyjęcie ze strony polskich fanów i dane mu nawet było przemówić do tłumu. Jego słowa na pewno nie zmieniły świata (łagodnie rzecz ujmując), ale wszystkim zrobiło się miło…

Przed Dimmu zagrał mój (i jak się okazało nie tylko mój) oczywisty faworyt wieczoru – wspomniany Enslaved. Ze zrozumiałych względów dużo skromniejszy, wręcz ubogi w „smaczki”, czy dekoracje (tak właściwie jedyną „ozdobą” była przymocowana do zestawu perkusyjnego czaszka – ja to odebrałem jako dyskretna kpina ze swoich sławniejszych kolegów). Jednak podczas ich koncertu, to Muzyka była najważniejsza. Obawiałem się, że będzie im ciężko wiernie odegrać wszystkie utwory – często skomplikowane i najeżone trudnymi zagrywkami, czystymi zaśpiewami, ale nie zanotowałem poważniejszych wpadek. Zresztą ciężko się było skupić na szczegółach, gdyż koncert był tak porywający, że można się było delektować samą energią płynącą ze sceny, a na wszystko inne machnąć ręką. Fani nie zawiedli i zgotowali Norwegom przyjęcie, którego ci chyba się nie spodziewali. Wspaniale było obserwować tę wyjątkową, niewidzialną wymianę szczerych i mocnych  emocji pomiędzy zespołem a publicznością. Na ten, zdecydowanie zbyt krótki moment, można było zapomnieć o całym świecie. Cóż – wiedziałem, że będzie krótko, więc byłem z tym faktem pogodzony, jednak bardzo się pogniewam jak w przyszłym roku Enslaved nie wróci jako headliner. Obiecali.

Słówko o organizacji. Pierwsze, co robiło wrażenie, to frekwencja – chyba komplecik. Publiczność raczej starsza, dojrzała – powiedzmy – w sile wieku, sporo znajomych twarzy. Fajna atmosfera metalowego święta, chciałoby się częściej widzieć Szanowną Brać w takiej formie i liczbie. Co poniektórzy wpadli oczywiście w pułapkę wolności i pół koncertu przespali w ramionach Dionizosa i Morfeusza, ale cóż – każdy się bawi jak lubi i potrafi…

Lubię klub Kwadrat, choć jest nieco ciasny, to jednak zaplecze techniczne ma chyba w chwili obecnej najlepsze w Krakowie (w szczególności światła, bo z dźwiękiem było tak sobie). Warunki do fotografowania były znakomite, zdarzyło mi się nawet zejść do ISO 400, co zdarza się jedynie na dużych festiwalach. Czemu nie może tak być częściej?

Pełna galeria:

Enslaved:

Dimmu Borgir:

Share on Facebook

Wiem, że muzyka, czy ogólnie sztuka to nie zawody ani żadne wyścigi. I dobrze. Jednak w tym zwariowanym świecie pełnym tabel i statystyk ciężko uciec od porównań. Najłatwiej ocenić porównując, a najbardziej wymierne efekty dadzą liczby. Na pewno Księgi Rekordów Guinessa odnotowały niejeden dłuższy, większy, czy piękniejszy koncert od poniedziałkowego koncertu Anathemy w krakowskim Studio. Ale od początku.

Pierwszą liczbą, która sponsoruje dzisiejszy odcinek, jest piętnastka. Tak się skłąda, że z Anathemą jest mi „po drodze” już od piętnastu lat, czyli od premiery „Silent Enigma” – płyty, która sporo namieszała w upodobaniach  młodego poszukiwacza muzycznych doznań. Miała także wpływ na lekką zmianę jego muzycznej fascynacji – punk rock i amerykański hardcore przestały już wystarczać… Zakupienie oryginalnej kasety i katowanie jej aż do naturalnej, choć przedwczesnej śmierci tejże, to taki mój mały (ale wtedy największy) wyraz głębokiego szacunku.

Drugą liczbą jest osiem. To jest ósmy raz, kiedy widzę Anathemę na scenie. Osobisty rekord, na żadną inną kapelę nie chodzę tak często. Warto wspomnieć, że praktycznie każdy z tych koncertów zapadł mi w pamięć z jakiegoś szczególnego powodu. Metalmania 1999, Hala Baildon – już sam fakt tej żałosnej hali był pamiętny, choć też warte odnotowania były przybarierkowe podrywy Vincenta po koncercie . Trasa po wydaniu „Alternative 4″ z roku 2000 – byłem na dwóch występach – w warszawskiej Proximie i w Krakowie w klubie – tu kolejna liczba – „38″ (obecnie „Studio”). To była słynna „kapusta Tour”, na której Vincent nauczył się trzech podstawowych polskich słów pozwalających przeżyć w naszym kraju; były to: „kapusta”, „piwo” i „zayebistshie”. Wtedy też chłopaki zagrali rewelacyjny cover. Zaskakującym był po pierwsze zespół z repertuaru którego chłopaki sięgnęli po przeróbkę – stary thrashowy band, pewnie nie znacie, zresztą już nie istnieje (dla mnie) – nazywa się Metallica. Po drugie sam utwór – jeden z najbardziej rozbudowanych w ich dorobku, złożony, trudny, instrumentalny- „Orion”. Świetne wykonanie, nutka w nutkę – wszystkim kopary opadły. Koncert w 2005 (przed Porcupine Tree w Hali Wisły) zapadł mi w pamięć z powodu słabej organizacji – stałem w kolejce gdy zaczynali grać (zresztą przed czasem), nerwowo przebierając nóżkami złościłem się na cały świat. Ochroniarze – chyba zresztą złośliwie – byli bardzo opieszali, i drobiazgowi delektując się nieszczęściem „spóźnialskich”. To były najkrótsze 45 minut w historii świata (kolejny rekord). Rok później było już o wiele lepiej – na Metalmanii, grając już jako gwiazda, zespół nagrywał koncertowe DVD, a smaczkiem był kwartet smyczkowy (polecam); pamiętam też, że na widowni „Spodka” była jedna głupia baba, która co chwila strasznie krzyczała – oczywiście po to, żeby potem dzieciom pokazywać, że „ona tam była i darła ryja…” (na filmie ją niestety słychać). W 2008 na koncercie miałem wybity bark, a już byłem aktywnym fotografem koncertowym, więc wspominam głównie kadry, które przeszły koło nosa (no i oczywiście wspaniałe towarzystwo mojej przyszłej żony . Ostatni raz widzieliśmy się z Anathemą na Knock Out Festival, kiedy zagrali też trochę krótko i cóż – jednak wolę tę klubową, kameralną Anathemę zdala od festiwalowego zgiełku i pędu (ale jak chcecie powspominać, to zapraszam tu: tu).

W ubiegły poniedziałek padły dwa rekordy naraz. Anathema zagrała koncert-tasiemica – 3h na scenie, 30 utworów. W życiu czegoś takiego nie doświadczyłem. Wszystkie moje wcześniejsze uczucia niedosytu zostały z nawiązką zaspokojone. Może ktoś ich nie lubić, ale trzeba przyznać, że samą kondycją chłopakom należą się słowa najwyższego uznania.

Ale nie dlatego ten koncert zapadnie w pamięć. Oczywiście – setlista marzenie, zagrali wszystko poza „Sleepless” (ale dzień wcześniej zagrali to w Warszawie). To pierwszy koncert, z którego wychodziłem w pełni nasycony, nie chciałem więcej. Jak wspaniały posiłek w świetnej knajpie – smakuje długo po wyjściu. Ale nie powiem, czy był to najlepszy ich koncert. Mimo tylu liczb, porównań do innych koncertów, nie jestem w stanie tego ocenić, nie umiem. I nie ma chyba sensu tego robić, było znakomicie, wyjątkowo i znowu zapadnie w pamięć. Ilość i długość jest bez znaczenia, bo to nie oddaje magii wydarzenia, więzi z widzami, swoistego napięcia i wymiany emocji. Nie ma takich liczb, które to w pełni opiszą.

Nie mogę wyjść z podziwu, jak chłopaki się angażują na scenie, jak im się chce, przez te wszystkie lata mają tyle entuzjazmu, taką młodzieńczą naiwność. Do tego lekkość, z jaką im przychodzą dźwiękowe akrobacje, to już naprawdę najwyższa liga. Są momenty, jak np we „Flying”, czy nawet „Dying Wish” (czy tylko ja słyszałem w tym ostatnim przez chwilę motyw z „Black Sabbath”?), gdzie na moment zupełnie odpływają od głównej koncepcji utworu, ocierają się o improwizacje, jednak mimo wszystko całość jest pod kontrolą i po chwili uniesienia wracają na właściwe, przyziemne tory. Flying. Bardzo mi to imponuje, bo oczywiście można plumkać sobie bez ładu i składu pod przykrywką improwizacji, ale oni robią to w jakiś szczególny sposób, który zaskakuje i po prostu robi wrażenie.

Można powiedzieć, że na tym koncercie mieliśmy wszystko – była nawet „kapusta”, dzielenie się piwem, zabawne przekomarzanie się z widzami, trochę wspominek i dedykacji. Ale moment, kiedy publiczność uprosiła „Dying Wish” i euforia temu towarzysząca będą niezapomnianym momentem. Również finał z „Fragile Dreams” i tańce w parach na scenie zaraz po zakończeniu – spontaniczne i szalone. Oni nie chcieli z niej zejść. Pokażcie mi drugi taki zespół, który tak uwielbia grać.

Czas na puentę. O co mi chodziło z tymi liczbami i rekordami? Częściowo już wyjaśniłem – nie da się w sposób wymierny ocenić koncertu. To truizm i banał. Naprawdę wielką trudność sprawiło mi przypomnienie tych wszystkich faktów, anegdot i dat z tych „niezapomnianych” przecież koncertów sprzed lat. Na początku w ogóle nie mogłem ustalić ile razy ich widziałem. Ale powiem Wam jedno – tego koncertu nie zapomnę. Ja mam coś więcej niż bilet, koszulka, czy notka w Internecie. Dziś pierwszy raz sam doceniłem swoją robotę. Może niektórzy myślą, że fotografowie są wkurzający, stoją sobie w fosie i czują się lepsi, mają „pedalskie” drabinki i inne udogodnienia. Na co komu te ich nędzne zdjęcia? Nota bene takie zarzuty kiedyś wyczytałem w tym wątku. „Zdjęcia NIGDY nie oddadzą atmosfery występu. Pogódź się z tym że nikomu te zdjęcia nie są potrzebne, NIKOMU„. To zdanie nieco mną wstrząsnęło swego czasu i zacząłem się zastanawiać, czy ten oburzony (skądinąd słusznie) forumowy troll, nie ma czasem racji. Może nikt tych zdjęć nie ogląda albo macha ręką oglądając pobieżnie. Może „arcydzieła” filmowe na youtubie są dużo lepszą pamiątką i zdjęcia to niepotrzebny przeżytek? Może. Jednak kiedy za kilka lat znowu się zdarzy Anathemowy jubileusz – na przykład kolejne osiem zaliczonych występów, będzie mi już dużo łatwiej przypomnieć sobie ten wieczór.

Czy udało mi się oddać w pełni atmosferę koncertu, to już nie mnie oceniać. Było naprawdę ciężko – ciemno, ale klimatycznie. Ten ostatni czynnik uratował mi sesję, gdyż był w tym oświetleniu jakiś koncept, który chyba udało mi się wychwycić. Światła w dość szczególny sposób „opływały” sylwetki muzyków, podkreślając ich zarysy, rzadko kiedy byli widoczni w pełnym blasku. Na początku strasznie psioczyłem na taką sytuację, jednak po jakimś czasie kupiłem to. Teraz nawet cieszy mnie to, że konkretne warunki spowodowały, że musiałem się wysilić bardziej niż zwykle. Ponadto przekonałem się, że obiektywem 70-200 f/4 IS można „wyciągnąć” czasy naświetlania rzędu 1/25 sekundy. To kolejny kamyczek do ogródka wspomnień.

Oj, nie wspomniałem o supportach. Nie mogę zrozumieć wszechobecnych achów, ochów i piania w zachwycie jakie to wyjątkowe były i wspaniałe. Jak dla mnie nuda, smuty i dłużyzna.

Pełna galeria:

Share on Facebook

Dla wielu nazwa Gazpacho głównie kojarzy się z orzeźwiającą hiszpańską zupą, ale pomimo to, że na tematy kulinarne mogę deliberować godzinami, to tym razem skupię się na norweskiej grupie progrockowej, która zagrał w zeszły piątek w krakowskim Loch Nessie. No właśnie, czemu akurat tam? Czemu ten skądinąd sympatyczny klub (naprawdę go lubię) jest tak eksploatowany? Grają tu najwięksi rzeźnicy sceny metalowej, punkowcy – wszystkie enfants terrible sceny muzycznej. Wypychanie na scenę (scenkę?) tego… większego pubu elegancko ubranych panów – to drobne faux pas wg mnie. Norwegowie nie pasowali mi do tego klubu, co wcale nie jest zarzutem – to ukryty komplement . Zabawna scena miała miejsce, gdy przyzwyczajona do hałasu barmanka szykowała spragnionemu klientowi wysublimowanego drinka w shakerze, ku jej pechu akurat w środku niezwykle emocjonalnego i cichego kawałka, wszyscy się odwrócili karcąc ją wzrokiem. Na „normalnych” koncertach w Lochu tego nie doświadczysz.

Na szczęście muzyka dobiegająca ze sceny dość szybko pozwoliła zap0mniec o mankamentach lokalowych – to była prawdziwa muzyczna uczta, niezwykle nastrojowy koncert. Jeśli chodzi o warsztat muzyczny to jest zdecydowanie pierwsza światowa liga. Nie bez kozery Marillion wypatrzył ten zespół na początku istnienia Gazpacho, dając im wsparcie i promocję (a nie zawsze takie zachowania „starszych” kolegów w branży jest standardem…). Wracając do występu – z początku brakowało mi ognia i pasji; widać, że wokalista Jan-Henrik Ohme potrzebuje nieco czasu, aby się rozkręcić, zrzucić marynarę i dać czadu. Jego sekundanci po lewej i prawej stronie – młodsi gitarzyści (jeden z nich na co dzień grający w metalowej Serenii i Green Carnation – był na zastępstwie, a mimo to wyczyniał z wiosłem rzeczy nieprawdopodobne)- ujmowali swą niezwykłą radością grania i pozytywną energią. Bardzo lubię taką autentyczność i lekkość na scenie. Widać, że wszystko przychodzi łatwo i naturalnie, nie ma w tym żadnej pozy, czy innego udawania. Gitara, wzmacniacz, koledzy obok, kilka osób za barierkami które wiedzą o co chodzi. Nie trzeba makijaży i fajerwerków. Mi to wystarczy. Na wiosnę chłopaki – a przepraszam – panowie podobno wracają z nową płyta. Zapraszam już teraz.

Pełna galeria:

Share on Facebook

Koncertowa jesień uważam za rozpoczętą. Zapowiada się co najmniej obiecująco – kalendarz pęka w szwach. Dość powiedzieć, że do grudnia brak jednego tygodnia, w którym nie miałbym czegoś zaplanowanego. Dochodziło do tego, że trzeba z czegoś rezygnować . Hm, czyżby to już Europa pełną gębą? No nie do końca, bo infrastruktura nie nadążą za popytem (i podażą), ale do tego już się przyzwyczailiśmy. Zresztą, patrząc na szukających dziury w całym szacownych bywalców i forumowych „mędrców”, w tym kraju nigdy chyba nie zabraknie ludzi narzekających, nigdy nie będzie dobrze. Ale chyba już o tym wspominałem…

Tak się złożyło, że na inaugurację jesiennych pląsów zaczęło się od koncertów przełożonych z pamiętnego kwietnia tego roku. W piątek zagrało progresywne Gazpacho a w sobotę greccy szaleńcy z Rotting Christ. Pozwolę sobie na lekką achronologiczność i zacznę od tych drugich. Wydawało mi się, że będzie to szczególny koncert – taki punkt honoru zespołu, żeby przyjechać i wynagrodzić fanom kwietniową nieobecność (absencja przecież nie z ich winy). Jednak wygląda na to, że dorobiłem sam sobie tę legendę – tego dnia do Loch Ness przybyła garstka – no dobra, dwie garście – fanów. Nie wystarczyło to choćby na to, aby w połowie zapełnić ten malutki klub. Przyczyny tak niskiej frekwencji mogą być różne i nie chce mi się ich nawet wymyślać, ale przecież zarówno termin (deszczowy sobotni wieczór), jak i cena (40 zł!), nie mówiąc o obsadzie (jednym z supportów był chwalony za świetną nową płytę Lost Soul). Niestety, wygląda na to, że to za mało, głównie dla „starej gwardii”. Młodzi adepci ciężkiej muzyki wydają się bardziej aktywni – potwierdzają to koncerty Volbeat, Soulfly czy Fear Factory. W sobotę też było trochę młodzieży. Wstyd panowie starsi. Trzeba jednak zaznaczyć, że ci co przyszli spisali się na medal, sporo nadrabiając za nieobecnych kolegów. Po koncercie gawędziłem z uroczą fińską parą, która przez przypadek przyszła na koncert i byli pod ogromnym wrażeniem polskiej publiki, bardzo entuzjastycznie ją chwaląc na zasadzie „u nas tego nie doświadczysz, nie ma szans”. Zuchy.

Wracając do koncertu – jak dla mnie zaczął się on dopiero od Lost Soul, chociaż Abused Majesty też dało radę i to pomimo kłopotów technicznych (zabawne był moment, kiedy wokalista chcąc przeprosić za opóźnienie „zapomniał” o groźnym tonie swojego głosu jakim zapowiadał kolejne utwory . Widać, że grają nie od wczoraj, chociaż dla mnie takie death/black metalowe granie na dłuższą metę jest monotonne i po prostu męczy.

Lost Soul grali w tym samym miejscu niecały miesiąc temu, przed rewelacyjną Gojirą, pisałem o tym w poprzednim wpisie. W tę sobotę zaprezentowali się podobnie i przez cały występ miałem nieodparte wrażenie deja-vu. Ponadto pan akustyk przeszedł samego siebie – niestety w negatywnym sensie. Słychać było jeden zlewający się wielki łomot i konia z rzędem temu, kto poprawnie rozróżnił wszystkie kawałki. Światła też jakieś gorsze niż mieli poprzednicy i gwiazda wieczoru, stąd zdjęcia są jakie są . Niewiele lepiej było zresztą na gwieździe wieczoru, ta jednak wszystkie techniczne niedoskonałości nadrabiała sceniczną charyzmą. Świetna zabawa odbywała się po obu stronach barierek, dość powiedzieć, że autor niniejszych słów nie zdzierżył – odłożył aparat i zakręcił nóżką na parkiecie .

Po koncercie udało mi się porozmawiać z trzema członkami zespołu Lost Soul, w szczególności z Krzyśkiem „Desecrate”, z którym dawno nie miałem okazji tak długo powspominać starych dobrych czasów. Po jakimś czasie dosiedli się również Grecy, jednak nie byli zbyt rozmowni. Kto myśli, że gwiazdy tego formatu rozbijają się w krakowskich najlepszych hotelach i piją wysoko procentowe trunki różnej maści, są w bardzo dużym błędzie. Myślę, że dość brutalne słowa wypowiedziane przez sprzątaczkę „Panowie może wsiądą już do tego autobusu, bo my tu już zamykamy” wystarczy za gorzki komentarz. Niestety, granie takiej muzyki nie jest intratnym biznesem, o tym wiem nie od soboty, ale liczyłem przynajmniej na większy szacunek dla muzyków. Być może zbyt idealizuję, zresztą sam jestem przeciwko „gwiazdorzeniu” i robienia z artystów pół-bogów, ale chłopaki z Rotting Christ przebyli przecież długą drogą, żeby pokazać właśnie szacunek dla fanów. Ich kwaśne miny po koncercie (odegranym profesjonalnie i bez odpuszczania) długo jeszcze będę pamiętał… Nic to, karawana idzie dalej.

Szczególne pozdrowienia dla Desecrate’a, Domina i Czajnika. Powodzenia w Europie!

Pełna galeria:

Rotting Christ:

Lost Soul:

Abused Majesty:

Share on Facebook

To, że Gojira jest zespołem wyjątkowym wiedziałem już od jakiegoś czasu Specyficzne brzmienie, niecodzienny wśród metalowych kapel „ekologiczny” image, do tego mam wrażenie, że ci francuscy wariaci ciągle poszukują nowych horyzontów, takie muzyczne wiercipięty. Jak każdy szanujący się fan metalu, wolę ich starsze produkcje , ale coś mi mówi, że ich czas dopiero nadejdzie, że wydadzą taką płytę, że wszystkim gacie spadną. Pardon my French, nomen omen. W ich muzyce można znaleźć wiele wpływów, ale dla mnie najbardziej wyróżniającym czynnikiem ich twórczości jest specyficzna mieszanka ciężaru Morbid Angel i szaleństwa Dillinger Escape Plan. Tak najprościej bym opisał ich profil, choć jest to nieco krzywdzące, gdyż naprawdę  czasami chłopaki sięgają po nietypowe środki ekspresji i kanony muzyczne.

Można się pocić jak autor powyższych słów próbując w swych grafomańskich wysiłkach opisać muzykę Gojiry i tak nigdy w pełni nie oddając prawdy. Najlepiej – wiadomo – wybrać się na koncert. Naprawdę warto, nie wyobrażam sobie sytuacji, że można po takim wydarzeniu lekceważąco wzruszyć ramionami, czy machnąć ręką. Dzień przed czwartkowym gigiem  Krakowie, chłopaki grali w Warszawie i po przeczytaniu kilku recenzji, zdążyłem nabrać przekonania, iż będzie to wydarzenie wyjątkowe. Istotnie. Francuzi zaskakują niespotykaną energią na scenie – tak żywiołowych muzyków widziałem chyba tylko raz w życiu – wspomniany DEP na Knock Out Festival. Zaskoczyło również nagłośnienie – całkiem do zniesienia, choć zdarzało się, że gitary zlewały się w ścianę dźwięku, to jednak myślałem, że będzie dużo gojirzej, ups – gorzej. Repertuar raczej opierał się na starszych utworach, to dobrze, ale nie mogę im wybaczyć, że nie zagrali mojego ulubionego „Lizard Skin„, który grali dzień wcześniej. Cóż, widocznie przywilej miasta stołecznego. Zresztą członkowie zespołu nieco prowokując wspominali, że warszawscy fani nie oszczędzali się tak jak zgromadzeni w Lochu krakowscy odpowiednicy. Może faktycznie, była rzadko spotykana dysproporcja aktywności pomiędzy sceną a widownią ze wskazaniem na tych pierwszych, ale z drugiej strony wstydu nie było i nikt nie powinien narzekać. Świetny, energetyczny występ, który na długo pozostanie w pamięci. To na pewno miejsce na podium wśród tegorocznych, jakże przecież obfitych, rewelacji koncertowych.

Nie można nie wspomnieć o całkiem atrakcyjnych supportach. Rodzima deathmetalowa „supergrupa” Masachist (wg  mnie to określenie nieco na wyrost, ale nie można odmówić chłopakom kunsztu i techniki) zagrała porządny, choć nieco zbyt monotonny jak dla mnie koncert. Za to Lost Soul to już naprawdę solidne granie na wysokim poziomie. Dobrze przyjęci przez publiczność, zagrali bardzo fajny set, sięgając nawet po kilka (dwa?) starsze utwory.

Warunki do fotografowania były dość dobre, choć pierwszy kawałek (zmieniony, co widać nawet na setliście , w stosunku do warszawskiego koncertu) zagrany prawie w ciemności. Dopiero w drugim ładnie poświeciło. Z jednej strony tak żywo zachowujący się zespół to piękny temat na reportaż, z drugiej – ciężko nadążyć za wydarzeniami na scenie i co chwila lądującymi w fosie amatorami koncertowych wycieczek nad tłumem. Nie ma co marudzić – życzę sobie jak najwięcej takich koncertów. Do zobaczenia, mam nadzieję.

Pełna galeria:

Gojira:

Lost Soul:

Masachist:

Share on Facebook

Żeby nie było tak monotematycznie, tylko o szarpidrutach, postanowiłem pochwalić się eksperymentami z równie odrażającymi modelami, co sceniczne poczwary, choć w zupełnie innych, dużo bardziej przyjaznych okolicznościach – nomen omen – przyrody. Tego weekendu udało mi się odbyć pierwszą prawdziwą sesję macro. Prawdziwą, znaczy się w pełni świadomą i zaplanowaną. Trochę sprzętu udało mi się skompletować, zatem wstydu na łące nie było. Zresztą nie mogło być, gdyż ani żywej duszy, same bzykadła i inne podobne paskudztwa.

Uf, dawno się tak nie urobiłem. Fotografia macro jest bardziej wymagająca, niż myślałem. Nie wystarczy dobry obiektyw, pierścienie pośrednie, soczewki, konwertery, czy inne bajery. Samo się nie robi. W dodatku, im ich jest więcej (bajerów), tym trudniej to wszystko okiełznać. Opanowanie ostrości (a potem jej głębi), skali odwzorowania, czasów naświetlania wymaga sporej wprawy. Początki były o tyleż ciężkie, że chciałem machnąć ręką i zrezygnować. Ale na szczęście mnogość i aktywność modeli sprawiła, że wytrwałem i po paru godzinach coś tam, coś tam zacząłem kumać (nie, nie – żadnych żab). Największym zaskoczeniem jest fakt, że siedzenie, leżenie, czy czołganie się w trawie jest po prostu przyjemne . Po kilku kwadransach miałem wrażenie, że jestem świadkiem jakiegoś przedstawienia. Niby gołym okiem nie widać na takiej łące nic, może kilka motyli. Jeśli jednak się chwilę tam pobędzie, to można naprawdę w to wsiąknąć i czuć się częścią spektaklu. No bo, czy na przykład usiadł Wam kiedykolwiek motyl na ręce? Albo czy mieliście kiedyś okazję zobaczyć jak pająk pożera świeżą, jeszcze rozpaczliwie bzykającą muchę? Tak się wczułem w łąkową społeczność, że można się było przejąć rozgrywaną tragedią, a to przecież tylko mucha.

Technikalia technikaliami – są do opanowania. Najgorsze jest podchodzenie do „zwierzyny”. Nic dziwnego, gdyby nade mną się taki wielki brzydal pochylał, jeszcze nieogolony, też bym zwiewał. Nadal nie wiem, jak robią to zawodowcy (choćby tacy jak pan Adam ), ale się dowiem. Ostrożne skradanie nie zawsze skutkuje, a do takich tchórzy jak motyle, czy ważki, zakraść się nie udało (weźcie pod uwagę, że musiałem zbliżyć się do delikwenta na odległość mniejszą niż 10 cm od końca obiektywu). Całkiem dobrą strategią okazało się odwrócenie ról. Przyczajony na jakiś czas w „atrakcyjnym” miejscu udawało mi się co nieco upolować. Daleka jeszcze droga przede mną, ale mówiąc szczerze, po rozczarowującej pierwszej pół godzinie, myślałem, że nic z tego nie będzie. Jednak coś tam wyszło, w szczególności wiem, czego nie wiem, a to już dużo. Koniec sezonu już blisko, może udadzą się jeszcze ze dwie-trzy takie wyprawy. Mam nadzieję, że dostarczy mi to materiału do wyciągania wniosków na długie zimowe wieczory.
Dla ciekawskich, dla tych, co sprzęt przede wszystkim, krótka specyfikacja czym się bawiłem:
- Canon 40D
- Obiektyw Sigma 105mm 2.8 macro (1:1)
- Pierścienie pośrednie z przenoszeniem automatyki (13, 21 i 31 mm, ale w większości przypadków używałem tylko jednego – 31 mm)
- Konwerter macro Raynox DCR-250 (chyba jednak wolę pierścienie)
- Lampa błyskowa wbudowana (w większości przypadków z ustawioną kompensacją błysku na -2 . Przy większej ilości pierścieni obiektyw zasłania całkowicie błysk, więc trzeba będzie pomyśleć o pierścieniowej kiedyś
- Statyw (nie zawsze, głównie dlatego, że zapomniałem wężyka spustowego)

Share on Facebook

Kończą się wakacje (eh, już dawno po), zatem koncertowy sezon czas zacząć. Na pierwszy ogień – stare dobre Fear Factory. Ten zespół ostatnie parę lat praktycznie nie istniał, nadal ma pewne prawne problemy z poprzednimi członkami, jednak odkąd wrócił Dino Cezares a za garkuchnią zasiadł wielki Gene Hoglan (na zdjęciu powyżej), chyba wrócili do stabilności, nagrali bardzo dobrą płytę „Mechanize”. Teraz już z chyba będzie z górki.

Lat i kilogramów chłopakom (khym… starszym panom) przybyło, na twarzach widać trudy rockndrollowego życia (biedaczki) , ale w formie są znakomitej. Zagrali bardzo dobrze. Podobała mi się postawa publiczności przybyłej  w liczbie około 400 sztuk – bardzo dobrze znali twórczość FF, wspólne śpiewy, skandowanie i inne dowody „sympatii”. Nie było tam osób przypadkowych, nikt nie zasnął (jak to się czasem zdarza…), nie rozwiązywał krzyżówek, wszyscy aktywnie uczestniczyli. Po to przyszli i to dostali.

Oprawa koncertu pasowała do industrialnego hałasu – agresywne strobo, szybko zmieniające się światło, ale czasem też ciemnawo, więc oczywiście gimnastyka w fosie, ale coś tam wyszło. Chrzest bojowy dla nowego szkła, mogę powiedzieć, że jestem zadowolony. Jak złapie skubaniec, to jest ostry jak pieron. Jestem dumny, że nie zmiękły mi nogi przed obliczem Hoglana, który należy do trójki moich ulubionych bębniarzy i udało się uwiecznić ten jakże wyczekiwany moment.

Kto nie był ten gapa.

Pełna galeria:

Fear Factory:

Toxic Bonkers:

Share on Facebook

Piękna, słoneczna sobota. Miałem poważne wątpliwości, czy metalowa brać stanie na wysokości zadania, przezwycięży słabości oraz wszelkie inne plenerowe pokusy i stawi się licznie w Loch Ness. Niepotrzebnie – w klubie stawił się chyba komplet. Trudno to było oszacować, gdyż otwarto drzwi na zewnątrz i szanowna brać się troszkę rozpełza po okolicznych ogródkach.

Gdy wchodziłem do klubu jedyny tego dnia support już zaczął swój występ. Zespół o niezwykle ambitnej nazwie Los Pierdols, miałem już okazję zobaczyć przy okazji jubileuszu Acid Drinkers. Wszyscy członkowie zespołu podkreślili swoją oryginalność ubierając rajstopy na głowę – pomysł może wyjątkowy, mnie co prawda kojarzy się to z imagem Slipknot, ale trzeba tu oddać honor naszym chłopakom – jest dużo głupszy . Zwłaszcza w tak gorący dzień – można się było spocić samym staniem wewnątrz klubu, nie wyobrażam sobie jak się można było czuć z workiem na głowie. Pomijając aspekty prezencji i nazwy, Los Pierdols zaprezentował się całkiem ciekawie – trochę HC, trochę metalu, wszystko doprawione szczyptą humoru i elektronicznych sampli, odegrane sprawnie i energicznie. Co prawda publiczności nie trzeba było specjalnie rozgrzewać, ale temperatura na sali podczas ich występu na pewno się podniosła.

Punktualnie o 21 na scenę wszedł legendarny Max Cavalera z resztą chłopaków z Soulfly. Zaczęli co prawda od utworu z miło przeze mnie wspominanego Cavalera Conspiracy – pojednawczego albumu nagranego z bratem Igorem. Zespół został fantastycznie przyjęty, niesamowity kocioł pod sceną. Szaleństwo wszystkim się udzieliło – co chwila w fosie lądował rozentuzjazmowany amator wycieczek na rękach publiczności. Pod nogami znalazłem aparat kompaktowy i okulary – te ostatnie podałem komuś z tłumu, myśląc, że znajdzie się właściciel; ktoś – niezbyt rozgarnięty – wyrwał mi je i rzucił w uwielbianą przez niego gwiazdę. Cóż, głupich nie sieją… To szaleństwo, jak również temperatura, chaos i nieco przedwczesny, choć przymusowy odwrót z fosy spowodowały, że nie jestem zadowolony z tych zdjęć. Z uwagi na tłum ciężko było pstrykać z daleka, zatem odpuściłem. Poza tym, Max i spółka grali naprawdę porywający koncert. Nie byłem nigdy fanem Soulfly, ale nóżka tupała, nie powiem. Zwłaszcza przy Refuse/Resist i fragmencie Walk Pantery – tu już nie tylko nóżka… Dawno się tak nie spociłem.

Trzeba również pochwalić publiczność. Może nawet powinienem odszczekać zarzuty pod adresem metalowców z przedostatniego wpisu, gdzie zachwycałem się aktywnością punkowskiej publiki. Choć z drugiej strony, to nieco inne towarzystwo od tego, które miałem na myśli. Tak czy siak, warto było być na tym koncercie i poczuć ducha w „narodzie”.

Miło wspominam również powrót – ściana deszczu, puste ulice i spacer po kałużach.

Pełna galeria:

Soulfly:

Los Pierdols:

Share on Facebook

Pełna galeria:

Share on Facebook